چرا پل گلدن گیت به‌جای طلایی، نارنجی است؟

نام «گلدن گیت» در واقع به تنگه‌ای دریایی در ورودی خلیج سان‌فرانسیسکو اشاره دارد که پل روی آن ساخته شده، نه به رنگ خود سازه؛ موضوعی که هر ساله سوال بسیاری از بازدیدکنندگان این پل مشهور است. به گزارش زومیت، رنگ نارنجی این پل معلق ۲.۷ کیلومتری که در سال ۱۹۳۷ افتتاح شد، نتیجه تصمیمی بود که هم‌زمان ایمنی دید در مه، حفاظت فولاد در برابر خوردگی و زیبایی‌شناسی را در نظر گرفت.

هنگام طراحی پل در دهه ۱۹۳۰ میلادی، برخی گزینه‌های رنگی مانند خاکستری نظامی یا سیاه و زرد راه‌راه (برای دید بهتر در مه) نیز مطرح بود. اما اروینگ مورو، معمار مشاور پروژه، رنگ نارنجی مشخصی را که در پوشش ضدزنگ (پرایمر سرب سرخ) فولاد به‌کار رفته بود، به‌عنوان رنگ نهایی پیشنهاد داد.

نارنجی بین‌المللی

این رنگ که بعدها نام «نارنجی بین‌المللی» (International Orange) به خود گرفت، دو مزیت مهم داشت: هماهنگی بصری با تپه‌های اطراف و آب خلیج، و دید بهتر برای عبور کشتی‌ها و خودروها در میان مه غلیظ و مکرر منطقه.

امروزه این رنگ به بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت بصری پل گلدن گیت تبدیل شده و یکی از شناخته‌شده‌ترین رنگ‌های صنعتی در تاریخ مهندسی عمران به شمار می‌رود.

رنگی که هرگز تمام نمی‌شود

آنچه کمتر گفته می‌شود این است که رنگ‌آمیزی گلدن گیت یک پروژه دائمی است. تیمی ثابت از نقاشان و آهنگران به‌طور پیوسته بخش‌هایی از پل را که پوشش‌شان آسیب دیده، سنباده می‌زنند و دوباره رنگ می‌کنند؛ چون فولاد پل در معرض مه نمکی اقیانوس قرار دارد و خوردگی هرگز متوقف نمی‌شود. پوشش اولیه سرب سرخ در دهه ۱۹۶۰ به‌دلیل سمی بودن با پرایمر روی غنی‌شده و لایه نهایی اکریلیک جایگزین شد.

چرا برای مهندسان مهم است؟

داستان گلدن گیت در اصل داستان حفاظت فولاد در برابر خوردگی است؛ موضوعی که در ایران، از پل‌های سواحل خلیج فارس تا اسکلت‌های فولادی شهرهای شرجی، به‌طور مزمن دست‌کم گرفته می‌شود. مبحث دهم مقررات ملی ساختمان (ساختمان‌های فولادی) حفاظت اعضای فولادی در برابر خوردگی را با توجه به شرایط محیطی الزامی کرده و مبحث پنجم (مصالح) مشخصات پرایمرها و پوشش‌های محافظ را تعیین می‌کند؛ اما در بسیاری از کارگاه‌ها، یک لایه ضدزنگ نازک تنها کاری است که انجام می‌شود.

درس دوم، نگهداری برنامه‌ریزی‌شده است. گلدن گیت نزدیک به ۹۰ سال است بدون تعویض اعضای اصلی کار می‌کند، چون نگهداری آن هرگز متوقف نشده؛ همان رویکردی که مبحث بیست‌ودوم (مراقبت و نگهداری از ساختمان‌ها) برای پل‌ها و سازه‌های فولادی توصیه می‌کند و در برنامه‌های نگهداری شهرداری‌های ایران جای خالی آن محسوس است.

و درس سوم برای معماران: انتخاب رنگ سازه یک تصمیم صرفاً زیبایی‌شناختی نیست؛ ایمنی (دید در مه)، دوام (نوع پوشش) و هویت شهری هم‌زمان در آن نقش دارند.